تحلیل Big Data در نظارت تصویری یعنی تبدیل کوهی از ویدئوهای بیاستفاده به اطلاعات عددی و منطقی که به شما میگوید در سازمانتان چه میگذرد، چه خطراتی در کمین است و چگونه میتوانید بهرهوری را بالا ببرید.
در سیستمهای سنتی، دوربینها فقط ضبط میکردند و تصاویر در هارددیسکها دفن میشدند تا روزی که اتفاقی بیفتد و کسی برای بازبینی سراغ آنها برود. اما در سازمانهای بزرگ امروزی با صدها یا هزاران دوربین، بازبینی انسانی غیرممکن است. تحلیل Big Data اینجاست تا ورق را برگرداند. این فناوری با استفاده از هوش مصنوعی، محتوای ویدئوها را میفهمد، آنها را به دادههای ساختاریافته (مثل تعداد افراد، رنگ خودروها، مسیر حرکت و…) تبدیل میکند و با تحلیل این حجم عظیم از داده، به مدیران اجازه میدهد پیش از وقوع جرم، از آن باخبر شوند یا از الگوهای رفتاری مشتریان و کارکنان برای بهبود کسبوکار خود استفاده کنند. به زبان ساده: بیگدیتا چشمهای سازمان را به مغز متصل میکند.
سازمانهای مدرن امروز با انفجار داده مواجه هستند. یک مجموعه صنعتی یا یک هلدینگ بزرگ را تصور کنید که ۵۰۰ دوربین دارد. این دوربینها در هر ثانیه حجم عظیمی از پیکسلها را تولید میکنند. اگر این دادهها فقط ذخیره شوند، عملاً هزینهای گزاف برای نگهداری “هیچ” پرداخت شده است.
تحلیل بیگدیتا (Big Data Analytics) در این حوزه به چهار دلیل اصلی حیاتی شده است:
تحلیل بیگدیتا در واقع فرآیندی است که در آن حجم عظیمی از دادهها با استفاده از الگوریتمهای پیشرفته بررسی میشوند تا الگوها و بینشهای ارزشمند استخراج شوند. به گفته IBM، سازمانها با استفاده از Big Data Analytics میتوانند دادههای پیچیده را تحلیل کرده و تصمیمهای دقیقتری بگیرند.
در گذشته، سیستمهای حفاظتی “Passive” یا غیرفعال بودند. یعنی پلیس یا مامور امنیت بعد از وقوع دزدی سراغ فیلمها میرفت. اما با ورود تحلیلهای بیگدیتا، سیستم به وضعیت “Proactive” یا پیشکنشی تغییر حالت میدهد.
وقتی ما از تحلیل دادههای بزرگ حرف میزنیم، یعنی سیستم میتواند الگوها را شناسایی کند. مثلاً اگر در یک انبار کالا، همیشه ساعت ۱۰ صبح تردد بالاست و ناگهان یک شب ساعت ۳ بامداد الگوی حرکتی عجیبی در آنجا دیده شود، سیستم بدون نیاز به نگاه کردنِ مداومِ اپراتور، هشدار میدهد. این یعنی سیستم “میفهمد” که چه چیزی عادی و چه چیزی غیرعادی است.
برای اینکه یک سازمان بتواند از تحلیل بیگدیتا در ویدئوهای خود استفاده کند، به یک زنجیره فناوری نیاز دارد:
این مهمترین بخش است. دوربین یا سرور پردازش ویدئو، تصویر را میبیند و آن را به متن تبدیل میکند. مثلاً: یک خودروی سواری – سفید – پلاک ۱۲۳ – سرعت ۶۰ کیلومتر – ساعت ۱۴:۰۰. حالا ما به جای یک فایل ویدئویی سنگین، چند خط متن داریم که به راحتی قابل جستوجو و تحلیل در بانکهای اطلاعاتی بزرگ است.
در پروژههای بیگدیتا، نمیتوان تمام حجم ویدئو را به مرکز فرستاد چون پهنای باند شبکه اشغال میشود. بخشی از تحلیل در خودِ دوربین (لبه) انجام میشود و نتایج نهایی برای تحلیل عمیقتر به سرورهای مرکزی یا ابر فرستاده میشود.
بدون الگوریتمهای یادگیری عمیق، بیگدیتا معنا ندارد. این الگوریتمها هستند که با دیدن میلیونها تصویر، یاد میگیرند چطور یک اسلحه را از یک گوشی موبایل تشخیص دهند یا چطور چهره یک فرد را در میان جمعیت شناسایی کنند.
بزرگترین جذابیت تحلیل بیگدیتا برای مدیران ارشد سازمانها، کاربردهای غیرامنیتی آن است. دوربینها اکنون به سنسورهای جمعآوری اطلاعات بازار تبدیل شدهاند.
استفاده از بیگدیتا در نظارت تصویری، چالشهای فنی و اخلاقی بزرگی هم دارد که سازمانها باید برای آنها آماده باشند:
ویدئو سنگینترین نوع داده است. نگهداری تصاویر با کیفیت ۴K برای مدت طولانی و برای تحلیلهای بعدی، به فضاهای ذخیرهسازی بسیار مدرن و هوشمند (مثل استوریجهای مخصوص بیگدیتا) نیاز دارد که هزینهبر هستند.
وقتی شما دادههای بیومتریک (مثل چهره) هزاران نفر را تحلیل و ذخیره میکنید، مسئولیت سنگینی دارید. نشت این دادهها میتواند فاجعهبار باشد. همچنین بحثهای اخلاقی درباره اینکه چقدر مجاز هستیم رفتار کارکنان یا شهروندان را زیر ذرهبین تحلیل داده ببریم، همیشه وجود دارد.
اگر دوربینها کثیف باشند، زاویه مناسبی نداشته باشند یا نور محیط ضعیف باشد، دادههای استخراج شده غلط خواهند بود. در بیگدیتا، داده غلط منجر به تحلیل غلط و در نهایت تصمیمگیری اشتباه میشود (GIGO: Garbage In, Garbage Out).
پیادهسازی تحلیل بیگدیتا یک پروژه یکشبه نیست. سازمانهای پیشرو معمولاً این گامها را طی میکنند:
آینده متعلق به تحلیلهای پیشبینانه (Predictive Analytics) است. تا به امروز ما دادهها را تحلیل میکردیم تا بفهمیم “چه اتفاقی افتاده است”. در آینده نزدیک، سیستمهای بیگدیتا بر اساس الگوهای گذشته به ما خواهند گفت که احتمالاً چه اتفاقی خواهد افتاد.
مثلاً سیستم میتواند پیشبینی کند که با توجه به الگوی تجمع افراد در یک ورودی، احتمالاً تا ۱۰ دقیقه دیگر در آن نقطه درگیری یا ازدحام خطرناک رخ میدهد. اینجاست که نظارت تصویری از یک ابزارِ مچگیری به یک ابزارِ پیشگیریِ هوشمند تبدیل میشود.
تحلیل Big Data در سیستمهای نظارت تصویری، مرزهای امنیت سنتی را جابهجا کرده است. سازمانهای بزرگ دیگر نباید به دوربینها به عنوان هزینهای برای روز مبادا نگاه کنند، بلکه باید آنها را به عنوان داراییهای استراتژیک ببینند که جریان بیپایانی از اطلاعات ارزشمند را تولید میکنند.
با استفاده صحیح از بیگدیتا، امنیت پایدارتر، هزینههای عملیاتی کمتر و هوش تجاری سازمان عمیقتر خواهد شد. در دنیای رقابتی امروز، سازمانی که بهتر میبیند و سریعتر تحلیل میکند، برنده میدان است.
اگر سازمان شما هنوز در مرحله ضبط ساده تصاویر مانده است، وقت آن رسیده که به فکر تبدیل این تصاویر به قدرتِ تحلیل و داده باشید. پلتفرمهای مدرن و یکپارچه، کلید ورود به این دنیای جدید هستند.
